Pierwsza z nich, czyli ostra białaczka szpikowa (AML) to choroba, której źródłem jest rozplem nowotworowy prekursorów komórek krwi. Polega to na dojrzewaniu komórek, w których znajdują się znaczne ilości mieloblastów oraz innych form niedojrzałych. Poza tym występują też zaburzenia proliferacji, a więc umiejętności organizmów żywych do gromadzenia komórek. Ostra białaczka szpikowa atakuje przede wszystkim dorosłych, a tylko co piąta osoba z AML to dziecko.

Przewlekła białaczka szpikowa (CML) to choroba należąca do zespołów mieloproliferacyjnych, a więc takich które mają nadmierną produkcję jednego lub więcej składników morfotycznych krwi. Tak naprawdę powód CML nie został jeszcze precyzyjnie ustalony. Jedyne określenie przyczyny ma związek z promieniowaniem jonizującym. Głównym dowodem na słuszność tej tezy, mają być statystyki, które jednoznacznie wskazują na zdecydowany wzrost zachorowań w Japonii po atakach atomowych do jakich doszło w Hiroszimie i Nagasaki (rok 1945).

Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) to choroba charakteryzująca się rozrośnięciem tkanki limfatycznej, która następnie pojawia się w różnych miejscach ciała. Dochodzi też do powiększenia węzłów chłonnych, śledziony i wątroby. Z innych objawów – bardziej zewnętrznych – wymienić z pewnością należy bóle brzucha i stawów, a także podniesioną temperaturę ciała. Mogą też wystąpić wybroczyny oraz łatwość w tworzeniu się sińców, a to wszystko za sprawą skazy krwotocznej, będącej wynikiem spadku poziomu trombocytów.

Ostatnim rodzajem jest przewlekła białaczka limfatyczna (CLL), a więc choroba dotykająca zwłaszcza osoby starsze, czyli takie u których wiek przekroczył już 60 lat. Mimo tego, wcale nie oznaczają skrócenia życia, ponieważ jest to chyba najłagodniejsza wersja, dlatego też przy odpowiedniej opiece medycznej może udać się żyć z nią nawet do kilkunastu lat, co w przypadku osób w podeszłym wieku, oznacza praktycznie dotrwanie do momentu, w jakim śmierć może nastąpić nawet u zdrowego człowieka.

Leczenie białaczki posiada jakby dwie formy. Jedna z nich to paliatywna, której celem jest zatrzymanie rozwoju leucaemii. Drugą opcją jest leczenie radykalne polegające na usunięciu z organizmu tej części komórek, które wywołują chorobę. Poza tym, walka z białaczką zależy oczywiście od jej stopnia zaawansowania i gatunku oraz odporności organizmu zarażonej osoby.

Podobne choroby

• choroby
• Niskie ciśnienie objawy
• Anemia

Istnieje kilka zasad, przy zastosowaniu których można znacznie zmniejszyć ryzyko pojawiania się duru brzusznego. Na pewno należy unikać kontaktu z wodą naturalną, a więc taką prosto z rzeki czy studni. Pić można wyłącznie ciecz butelkowaną, co do której mamy pewność, że jest oryginalnie zamknięta. Zaleca się spożywać wodę gazowaną. Jeżeli jednak już nie mamy żadnego dostępu do takiej wody, to korzystając z naturalnej, musimy pamiętać, żeby wcześniej została przegotowana. Podobnie sprawa się ma z innymi produktami wytwarzanymi bezpośrednio z wody, np. kostki lodu czy lody wodne. Gdy nie mamy pewności co do pochodzenia wody, z której zostały zrobione, bezpiecznej będzie zrezygnować z ich przyjmowania. W przypadku owoców fundamentalną zasadą jest ta mówiąca o tym, że nie wolno zjadać żadnych owoców i warzyw ze skórką. Wszystko musi zostać dokładnie obrane. Poza tym, nie dokonuje się zakupów na ulicznych stoiskach. Dotyczy to również wspomnianej wcześniej wody.

Ale sam rozsądek nie jest wystarczający skuteczny. Aby uchronić się od duru brzusznego stosuje się szczepienia. Daje to ochronę na okres od jednego do prawdopodobnie trzech lat. Szacuje się, że właściwie zabezpiecza ona około 60% zaszczepionych osób. Są trzy typy takich szczepionek. Pierwsza z nich, monowalentna, ma w swoim składzie pałeczki salmonelli typhi zabite ciepłem. Jest ona też konserwowana fenolem. Druga zawiera antygen polisacharydowy otoczki bakteryjnej. Trzecia to żywa szczepionka doustna atentowana. Według powszechnych opinii jej skuteczność jej najniższa.

Objawy duru brzusznego to wysoka temperatura ciała, ogromne wyczerpanie organizmu i bóle brzucha. Występuje też różyczka durowa czy wysypka plamisto-grudkowa. Pojawia się ona najczęściej na skórze klatki piersiowej lub ewentualnie nadbrzusza. Z dodatkowych objawów wymienić można powiększenie wątroby, węzłów chłonnych oraz wątroby, a także zapalenie spojówki. Wśród powikłań po durze brzusznym największe zagrożenie stanowi zapalenie mięśnia sercowego i zapalenie opon mózgowych.

Rozwój duru brzusznego dzielimy na cztery okresy: obrzmienia rdzeniastego (pierwszym sygnałem jest stwierdzenie wysokiej gorączki), tworzenia strupów, tworzenia owrzodzeń i oczyszczania owrzodzeń. Całość trwa mniej więcej cztery tygodnie i po takim czasie objawy zaczynają systematycznie, ale w stosunkowo wolnym tempie zanikać. Trzeba jednak pamiętać, że średnio w co dziesiątym zachorowaniu, już po pozornym wyleczeniu, może dojść do nawrotu duru brzusznego.

Podobne choroby

• choroby

Generalnie nie należy ona do poważnych problemów i często po prostu sama zanika. Sytuacja jednak pogarsza się, gdy w wyjątkowych przypadkach, brak jej leczenia prowadzi do innych chorób, a nawet stanów przedrakowych.

Nadżerka szyjki macicy dzieli się na trzy podstawowe rodzaje. Pierwszy z nich to nadżerka właściwa. Występuje jako owrzodzenie. Powodem jej powstania są głównie uszkodzenia mechaniczne, a także infekcje atakujące drogi rodne. Drugi to nadżerka rzekoma. Charakteryzuje się przede wszystkim tym, że często jej problem znika sam, gdy tylko wyrasta nowy nabłonek, który jest już zdrowy. Ostatnia forma nadżerki – właściwa. Pojawia się głównie u dojrzałych kobiet. Jest ona wynikiem stosowania antykoncepcji, a także naturalnych przeżyć, czyli porodów i poronień.

Częstotliwość występowania nadżerki jest największa u młodych kobiet, pomiędzy 25. a 35 rokiem, aktywnych seksualnie. Ale zdarza się też, że problem ten spotyka również nawet niepełnoletnie dziewczęta, który nie rozpoczęły jeszcze współżycia. Co ważne, obserwuje się wzrost ryzyka przy większej liczbie partnerów.

Przeważnie leczenie nadżerki nie jest obowiązkowe. Lepiej jednak się nim zainteresować. Dlatego istotna jest konsultacja z lekarzem, który w prawidłowy sposób oceni stopień zaawansowania choroby. Należy też pamiętać, że nadżerka może doprowadzić nawet do raka szyjki macicy. Metody, które określają poziom rozwoju i ewentualnego zagrożenia jakie może spowodować nadżerka, to badania cytoonkologiczne i kolposkopia.

Jednak szyjka macicy to nie jedyny obszar, gdzie występuje nadżerka. Może ona dotknąć również żołądka, lecz w tym przypadku jest to ubytek błony śluzowej, a więc tej która znajduje się wewnątrz żołądka. Początkowo objawy mogą wprowadzić nas w błąd, gdyż częściowo przypominają chorobę wrzodową. W sumie zasadniczą różnicą pomiędzy tymi dwoma problemami jest fakt, że wrzody dotyczą głębszych warstw błony śluzowej, a nadżerka tylko jej nabłonka, a więc jakby ostatniego elementu błony.

Podstawowymi objawami zapalenia błony śluzowej żołądka są bóle, przybierające uczucie kłucia w nadbrzuszu środkowym. Są mocniejsze rano przed przyjęciem jakiegokolwiek posiłku. Spożycie jedzenia powoduje, że kwas solny znajdujący się w żołądku zostaje wymieszany z pokarmem i traci swoją negatywną moc.

Badanie pozwalające precyzyjnie zdiagnozować nadżerkę żołądka nazywa się gastroskopią, która właściwie i w fachowym języku określana jest mianem panendoskopii. Polega ona na wprowadzeniu do przewodu pokarmowego endoskopu, na którym znajduje się mała kamera. Jej relację na żywo lekarz obserwuje na monitorze.

Podobne choroby

• choroby
• Zapalenie pęcherza moczowego
• Objawy Rzeżączki

Inna nazwa mukowiscydozy to zwłóknienie torbielowate. Jej genetyczne podłoże należy do najpowszechniejszych. Szacuje się, że choroba spotyka przeciętnie jedną osobę na ponad dwa tysiące ludzi. Mimo iż pojawia się na całym świecie, to jednak zdecydowanie najczęściej mają z nią kontakt Europejczycy oraz Aszkenazyjczycy, czyli przedstawiciele ludności żydowskiej mieszkającej w środkowej części Starego Kontynentu lub ewentualnie fragmentów Ameryki Północnej i Południowej.

Podstawowe objawy dzielimy na pochodzące z układu oddechowego i na te, które mają bezpośredni związek z przewodem pokarmowym. W pierwszej grupie dotyczącej około 90% chorych, na podstawowy plan wysuwa się przewlekły kaszel w postaci napadów i zapalenie płuc, również nawracające oraz utrzymujące się przez dłuższy czas. Ponadto można stwierdzić krwioplucie i zapalenie oskrzeli, a także zapalenie zatok przynosowych. Wśród symptomów z przewodu pokarmowego dominują stolce o wyjątkowo negatywnym zapachu i braku konkretnego kształtu, kłopoty z drożnością jelita i kamica żółciowa.

Leczenie mukowiscydozy polega przede wszystkim na antybiotykoterapii i fizykoterapii. W odmianie oddechowej stosuje się również inhalacje oraz zaleca sport, a w wersji pokarmowej korzysta się z diet wysokokalorycznych. Natomiast, gdy uszkodzenia płuc są znaczne, może dojść nawet do ich przeszczepu, ale ich transplantacja nie jest jeszcze powszechnie stosowana.

Aktualnie w naszym kraju pracuje się nad wprowadzeniem Europejskich Standardów Leczenia Mukowiscydozy. Próba zbliżenia się w tym zagadnieniu do krajów z zachodu kontynentu ma związek przede wszystkim z wiekiem, jaki udaje się osiągnąć pacjentom. W Polsce jest to tylko około średnio 20 lat, podczas gdy osoby z np. Niemiec, Francji czy Wielkiej Brytanii są w stanie dożyć nawet 40 lat. Poza tym, ciągle rozwijania jest edukacja lekarzy związania właśnie z tematem tej choroby. Uznaje się, że jeszcze dość często, powodem problemu z prawidłowym rozpoznaniem (lub zbyt późnym) jest za niski poziom wiedzy o mukowiscydozie i m.in. jej objawach. Nie da się jednak ukryć, że chyba zasadniczą kwestią ograniczającą nasze możliwości w walce ze zwłóknieniem torbielowatym jest bariera finansowa (kuracja jest niestety bardzo kosztowna i długotrwała, a także wymagająca poświęceń, nawet takich jak rezygnacja z pracy zawodowej rodzica, jeśli opiekuje się dzieckiem), której jak na razie nasz kraj nie jest w stanie pokonać, a tym bardziej szans na to nie mają pojedynczy ludzie i rodziny chorych.

Podobne choroby

• choroby
• Zespół downa

Inną nazwą tego zespołu wad wrodzonych jest „mongolizm” ponieważ Langdon-Down stwierdził, że dzieci te podobne są do przedstawicieli rasy mongolskiej. Jednak od prawie pięćdziesięciu lat nie stosuje już się tej formy, po tym jak Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) oficjalnie odrzuciła ją na prośbę kilkunastu wybitnych lekarzy, sugerujących to, że zdecydowanie lepiej będzie używać nazwiska odkrywcy. Mimo tego, już w XXI wieku nadal spotykamy się z poprzednim określeniem i to nawet w poważnych podręcznikach medycznych. Inną ważną postacią jest francuski genetyk Jerome Lejeune, ponieważ w 1959 roku ustalił, że odpowiedzialna za zespół Downa jest kopia chromosomu 21, czyli najmniejszego z ludzkich autosomów. Trisomia, bo tak nazywa się to zjawisko, gdy dotyczy innych chromosomów, także wywołuje poważne uszkodzenia organizmu i choroby.

Statystycznie zespół Downa pojawia się co tysiąc narodzin, a więc generalnie dość często, bo wynika z tego, iż w Warszawie jest około 1700 takich osób. Jednak warto wspomnieć, że te wskaźniki zależą w znacznym stopniu od wieku matek. Jeśli rodzi kobieta w wieku 40 lat, to z zespołem Downa na świat przychodzi średnio co setne dziecko, a gdy kobieta ma lat 50, to ryzyka zwiększa się aż dziesięciokrotnie.

Zespól Downa jest tematem ciągle aktualnym w światowym życiu publicznym oraz kulturze masowej. W 1989 roku pojawił się amerykański serial „Dzień za dniem”, gdzie główną postacią był Corky Thatcher, młody chłopak z zespołem Downa, który dzięki decyzji rodziców uczył się w szkole średniej razem ze zdrowymi osobami. Problemy z tą sytuacją miała początkowo siostra Becca, co dla scenarzystów było pretekstem do przedstawienia tematu akceptacji tej choroby w społeczeństwie. W Polsce kwestia pojawiła się kilka lat później. W serialu „Klan” Maciek Lubicz również posiada zespół Downa, a publiczność obserwuje jego życie od dzieciństwa, przez dojrzewanie, aż do aktualnego stanu, gdy jest już dorosły. Innym znanym przypadkiem Pascal Duquenne, belgijski aktor z zespołem Downa, który otrzymał w Cannes Złotą Palmę za rolę w filmie „Ósmy dzień”.

Na całym świecie prowadzane są kampanie oraz zakładane stowarzyszenia, których celem jest oswojenie zdrowej części populacji z ludźmi posiadającymi zespół Downa.

Podobne choroby

• choroby
• Mukowiscydoza

Podstawowymi objawami świadczącymi o śwince jest przede wszystkim stan ogólnego osłabienie i negatywnego nastroju, a ponadto podniesiona temperatura ciała, bóle głowy i mięśni oraz obrzęk na obszarze ślinianek przyusznych (gruczołu ślinowego znajdującego się w bocznej części twarzoczaszki). Jego bezpośrednim efektem jest ból nasilający się przy próbie otworzenia ust, a także gryzienia pożywienia. Dość długa jest też lista ewentualnych powikłań po śwince. Należą do nich m.in. zapalenia trzustki, jajników, jąder – może wywołać bezpłodność. Oprócz tego dojść może też do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, a nawet głuchoty.

Leczenie polega głównie na zwalczaniu objawów i w razie potrzeby obniżeniu temperatury ciała za pomocą leków przeciwgorączkowych. Istotne jest, aby odizolować osobę chorą od zdrowych, co przełoży się na minimalizację ryzyka zarażenia innych. Wcześniej natomiast można zapobiegać nagminnemu zapaleniu przyusznic wykonując zalecane szczepienia. Pierwszą dawkę podaje się po ukończeniu przez dziecko roku życia. Ta porcja ochrania przez mniej więcej sześć lat, dlatego kolejną zaleca w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Niestety, na chwilę obecną w Polsce szczepionki te są w pełni płatne, ponieważ państwo nie refunduje ich. Jednak są one na skuteczne, co potwierdzają międzynarodowe statystyki nadzorowane przez Światową Organizację Zdrowa (WHO), która popiera wprowadzanie takiego obowiązku w kolejnych krajach. Jeśli choroba postąpi jednak już zdecydowanie dalej i dojdzie do kolejnych jej etapów, to zapalenie opon rdzeniowo-mózgowych neutralizuje się lekami przeciwobrzękowymi, a problemy z jądrami eliminuje się kortykosterydami i innymi lekami przeciwzapalnymi o składzie pozbawionym sterydów.

Historia świnki jest zaskakująco długa. Jako pierwszy wspominał o niej jeszcze przed naszą erą grecki lekarz Hipokrates z Kos, autor zasady „Primum non nocere” („Po pierwsze nie szkodzić”). Współczesną analizę choroby dokonał w XVIII wieku Robert Hamilton, w 1934 roku etiologią wirusową zajęli się Amerykanie Ernest Goodpasture i Claude D. Johnson. Dzisiaj świnkę zna już chyba cały świat. Niestety.

Podobne choroby

• choroby
• Gruźlica
• Półpasiec objawy

Obecnie sepsa, określana ponadto mianem posocznicy, również ma związek z pojawieniem się bakterii we krwi człowieka. Co prawda nie jest to wymagany warunek, jednak rzeczywiście nadal pozostaje to główną przyczyną. Podstawową cechą sepsy, która czyni ją szczególnie niebezpieczną jest fakt, iż pojawia się ona często w szpitalach, przede wszystkim na oddziałach intensywnej terapii. Oczywiście dochodzi do niej również w innych miejscach. Na sepsę narażeni są dzieci i ludzie młodzi oraz osoby w starszym wieku, a także osłabione. Poza tym, wpływ ma pozostawanie przez dłuższy czas w znacznych zbiorowościach, np. zakłady karne, koszary czy nawet żłobki.

Sepsę wywołują najczęściej zakażenia w jamie brzusznej, a także zapalenia płuc i opon rdzeniowo-mózgowych. Jednak u osób, których odporność jest wyraźnie słabsza, sepsa może wystąpić także w wyniku innych zakażeń. Ogólnie rzecz biorąc źródłem mogą być drobnoustroje różnych typów, lecz rzadziej są to pasożyty czy wirusy. Patogeny natomiast stanowią zagrożenie w warunkach szpitalnych. Co ciekawe w pozostałych okolicznościach nie są one generalnie szkodliwe. Wtedy zaś wzrasta siła rażenia dwoinki zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Kluczowymi objawami sepsy może być skrajna temperatura ciała (poniżej 36*C lub powyżej 38*C), zwiększona liczba uderzeń serca (ponad 90 na minutę), podwyższona częstotliwość oddechów spontanicznych (więcej niż 20 w ciągu 60 sekund) albo też inny niż normalny wskaźnik ilości leukocytów (mniej niż 4000 lub więcej niż 12000 w mm3 krwi). Dodatkowo, gdy stan taki nie jest leczony, to występuje niewydolność pewnych narządów i wadliwe funkcjonowanie poszczególnych układów. Dochodzą do tego także inne objawy w zależności od osób, u których się pojawiają. I tak; u dzieci jest to też atak płaczu, odchylenie głowy do tyłu, naskórne wybroczyny, pulsowanie ciemiączka i rozdrażnienie. U starszych ludzi może wystąpić bóle głowy i stawów, usztywnienie karku, drgawki i światłowstręt.

W przebiegu sepsy wyróżnia się trzy poziomy zaawansowania, co ma bezpośredni związek z zagrożeniem. Oprócz podstawowego stanu, jest także ciężka sepsa oraz wstrząs septyczny. Te formy przekładają się m.in. na śmiertelność. W pierwszym przypadku jest to ok. 16%, w drugim już ok. 36%, a wstrząs septyczny można oznaczać zgon nawet dla 58% pacjentów.

Trudno jest zapobiegać sepsie, jeżeli jedną z lokalizacji, gdzie dochodzi do wielu zakażeń są oddziały szpitalne, a zwłaszcza intensywna terapia, czyli miejsca, które teoretycznie powinny być wolne od chorób i innych problemów ze zdrowiem organizmem człowieka.

Podobne choroby

• choroby
• Demencja starcza objawy
• Anemia objawy

Pierwszymi objawami świadczącymi o zarażeniu się gruźlicą będzie ból klatki piersiowej, a także krwioplucie i przede wszystkim charakterystyczny kaszel trwający nawet przez okres dłuższy niż trzy tygodnie. Poza tym, mogą wystąpić również inne symptomy, chociażby wysoka temperatura ciała, dreszcze i czasami uczucie szybkiego zmęczenia. Rozwój gruźlicy jest ogólnie dzielony na dwie fazy – pierwotną i popierwotną. Pierwsza z nich to moment kontaktu z czynnikiem, który jest odpowiedzialny za zakażenie, a druga może nastąpić dopiero po kilku latach. W grupie szczególnie narażonej na gruźlicę znajdują się osoby powyżej 65. roku życia, a także ludzie chorzy na AIDS i mający poważny problem z narkotykami lub alkoholem, dlatego też choroba ta, często występuje wśród bezdomnych.

Leczenie gruźlicy polega najpierw na walce z prątkami. Decydujący o sukcesie jest tutaj czas, ponieważ nie można dopuścić do rozwoju choroby. Kolejnym istotnym krokiem jest zapobieganie lekooporności, a więc stanowi w trakcie którego, dochodzi do swego rodzaju uodpornienia bakterii na konkretne środki farmaceutyczne. Później ważne jest też, aby całkowicie pozbyć się prątków, co uniemożliwi wejście w fazę popierwotną.

Gruźlica często występuje razem z wirusem HIV, co w sposób szczególny utrudnia leczenie takiego człowieka i walkę o jego życie. Wśród wszystkich osób z AIDS, to właśnie gruźlica jest najczęstszą przyczyną ich śmierci.

Historia gruźlicy wiążę się zwłaszcza z Robertem Kochem. Ten niemiecki lekarz i bakteriolog jako pierwszy odkrył i opisał w 1882 roku prątka gruźlicy, stąd właśnie używa się również nazwy prątek Kocha. W wieku XVII i XVIII gruźlica stanowiła potworne zagrożenie dla Europy, ponieważ jej śmiertelność była wysoka. W pierwszej połowie dwudziestego stulecia udało się opracować i wprowadzić szczepionki, który pomogły opanować tę sytuację, lecz od około trzydziestu lat obserwuje się ponowne nasilenie gruźlicy, czego dowodem jest decyzja Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) z 1993 roku o wpisaniu jej na listę chorób stanowiących globalne zagrożenie. W Polsce szacuje się, że aktualnie ma z nią kontakt 25 na 100000 osób, co oznacza, że pojawia się ona u nas statystycznie dwukrotnie częściej niż w całej Unii Europejskiej. Jednak zdecydowanie gorzej jest na kontynencie azjatyckim i afrykańskim, gdzie w takiej samej grupie, gruźlicę ma 100, do nawet 120 osób. Jeszcze bardziej na wyobraźnie działają dane, które mówią o tym, że na świecie rocznie na tę chorobę umiera ok. 2,5-3,0 mln ludzi, a do nowego zakażenia prątkiem, które jednak nie oznacza automatycznego zarażenia gruźlicą, dochodzi co 5 sekund.

Podobne choroby

• choroby
• Świnka
• Półpasiec objawy

Zmiany skórne nazywane wykwitami mają kolor będący połączeniem koloru niebieskiego z purpurą i osiągają do 3 mm średnicy. Kształt ich jest nieregularny, a powierzchnia płaska i błyszcząca oraz pokryta tzw. siateczką Wickhama o białym zabarwieniu. Istotnym zjawiskiem jest objaw Koebnera. Polega on na tym, że gdy dojdzie do uszkodzenia naskórka, nawet o małym zasięgu, to po okresie tygodnia-dwóch tygodni pojawią się zmiany łuszczycowe. Jako pierwszy opisał to niemiecki dermatolog Heinrich Koebner w 1872 roku. Wykwity przeważnie pojawiają się na dłoniach i nadgarstkach oraz przedramionach, a także okolicach krzyżowo – lędźwiowych. Mogą wystąpić również w okolicach jamy ustnej.

Wyróżnia się pięć rodzajów liszaja płaskiego. Pierwszy z nich to odmiana przerosła. Wtedy grudek raczej nie ma, a ogniska plam są na skórze podudzi. Druga to odmiana mieszkowa, gdy grudki lokalizują się właśnie przymieszkowo. Towarzyszy jej zespół Grahama Little’a, a więc bliznowacenie na skórze głowy. Trzecią jest odmiana zanikowa, kiedy dochodzi do stopniowych przejaśnień, zwłaszcza w środkowej części układu obrączkowatego. Ostatnia, czyli czwarta to odmiana pęcherzowa, charakteryzująca się pęcherzami głównie na dłoniach i stopach.

Jeśli liszaj płaski zaatakuje paznokcie, to wtedy zauważamy płaskie ubytki w płytce, a później następuje stopniowe wykruszanie paznokcia w kierunku korzenia. Może zdarzyć się również tak, iż będziemy mieli do czynienia z całkowitym zanikiem płytki. Innym objawem są podłużne bruzdy o podłużnym kształcie.

Leczenie liszaja opiera się przede wszystkim na lekach przeciwhistaminowych, których głównym zadaniem jest ograniczanie aż palącego czasami wręcz świądu. Oprócz tego, korzysta się także z maści mających w swoim składzie sterydy. Oczywiście ważna jest również nasza osobista opieka nad skórą. Nie można dopuścić do kontaktu z chłodem, ale warto również unikać przegrzania. Powinna być ciągle natłuszczana i nawilżana oraz chroniona od uszkodzeń mechanicznych. Liszaj płaski w odróżnieniu od wielu innych chorób skóry nie jest wywoływany, a przynajmniej w szczególnie bezpośredni sposób, przez brak higieny, aczkolwiek czystość zawsze jest mile widziana.

Podobne choroby

• choroby
• Pokrzywka

Pierwszymi objawami jest łamliwość paznokci, a następnie ich lekkie przebarwienia. Z reguły jednak nie wszyscy reagują na nie w odpowiedni sposób, dlatego też grzybica postępuje. Dochodzi do pogrubienia, pojawienia się bruzd, a później rozwarstwienia i odklejania się paznokcia.

Leczeniem grzybicy paznokci powinien zająć się dermatolog. Na pewno zleci on dokładne zbadanie pobranego od nas wycinka paznokcia. Dopiero na podstawie wyników otrzymanych z laboratorium mikrobiologicznego, które jednoznacznie stwierdzi, że faktycznie mamy do czynienia z grzybicą, nastąpi podjęcie właściwego leczenia. Z reguły polega ono na przyjmowaniu leków doustnych oraz domiejscowemu stosowaniu maści tam, gdzie pojawiło się zakażenie. Terapia odbywa się w tzw. trybie pulsowym. Oznacza to, że pacjent nie przyjmuje środków farmakologicznych przez cały czas. Podaje mu się je np. przez trzy tygodnie, a przerwa trwa nawet trzy miesiące. Lek i tak utrzymuje się przez ten okres w organiźmie. Dlatego nie można oczekiwać efektów od razu po zaprzestaniu przyjmowania lekarstw, tylko należy cierpliwie poczekać jeszcze przez ten czas, gdy utrzymuje się jego działanie.

Jednym z domowych sposobów wyleczenia grzybicy paznokci, znanym podobno już od starożytności, a więc prawdopodobnie rzeczywiście skutecznym, jest kuracja octowa. Chodzi tutaj o moczenie nóg w roztworze z białego octu. Stopy powinny zostać zanurzone w całości przez czas nie krótszy niż 30 minut. Najlepiej powtarzać ten zabieg trzy razy dziennie; rano, w południe i wieczór. Aby wzmocnić siłę leczniczą można także w ciągu dnia korzystać z bandaża nasączonego octem, którymi owijamy stopy. Kluczem do sukcesu tej metody jest kwaśny odczyn octu.

Zaleca się także użytkowanie octu jabłkowego. Tym razem jednak przyjmujemy do go wewnątrz. Dwie łyżki dziennie powodują, że grzyb jest atakowany pod warstwą paznokcia, gdzie nie zawsze mogą dotrzeć kremy i maści. Czasami kwaśny smak octu utrudnia tę terapię, lecz można wymieszać go ze sokami owocowymi i wtedy jego spożywanie nie jest już takie męczące.

Warto też pamiętając, iż posiadając grzybicę paznokci i nie decydując się na leczenie, wyrządzamy szkodę nie tylko sobie, ponieważ choroba się pogłębia i później jej zwalczenie może być już wyjątkowo trudne, ale także narażamy naszych bliskich dokładnie na takie samo schorzenie. Ponadto, grzybica paznokci może przenieść się na skórę i powodować jeszcze większe zagrożenie. Dlatego, kiedy tylko zaczniemy podejrzewać u nas taki problem, należy natychmiast odwiedzić dermatologa, aby zacząć jak najszybciej działać.

Podobne choroby

• choroby
• Zapalenie ucha