Candida albicans to grzyb bezotoczkowy klasyfikowany jako drożdżak. Jest źródłem zakażeń u osób, które mają obniżoną odporność. Poza tym, jest składnikiem flory fizjologicznej w przewodzie pokarmowym u 40-80% osób. Nazywany jest także kandydozą albo grzybicą, aczkolwiek to ostatnie określenie jest zbyt ogólne, ponieważ grzybice dzielą się na wiele rodzajów.

Candida albicans pojawia się na skórze albo powierzchni błon śluzowych, np. jamy ustnej czy odbytnicy. Potrafi także wędrować po naszym organiźmie poprzez umiejętność „pływania” we krwi, stąd też może znaleźć się w jelitach. Ze szczególną siłą atakuje tez osoby, które chorują na AIDS lub białaczkę i ich odporność nie jest wystarczająca. Zresztą, jeśli chodzi o AIDS, to właśnie w takich przypadkach kandydoza jest najczęstszą przyczyną zgonów.

Do podstawowych objawów Candida albicans należą plamki o zabarwieniu kremowo-białym lub niebiesko białym, które pojawią się na języku. Towarzyszy im uczucie gorąca, pieczenia i ból, czasem wyjątkowo mocny. Do czynienia mamy też z podrażnieniem błony śluzowej w jamie ustnej, ewentualnie w gardle. Kontakt z tego typu grzybicą poszczególnych organów może prowadzić do groźniejszych wad w postaci: pojawienia się krwi w moczu (nerki), szmerów i uszkodzenia zastawek (serce), krwawych plwocin (płuca), bólu i zaburzenia widzenia (oczu), drgawek i zaburzeń psychicznych (mózg).

Leczenie Candida albicans zależy przede wszystkim od prawidłowo postawionej diagnozy, którą formułuje się na podstawie badań laboratoryjnych, głównie sprawdzenia krwi (posiewy krwi). W zaawansowanych zakażeniach korzysta się biopsji tkanek. Leki, które się stosuje w trakcie kuracji to przede wszystkim ziołowe suplementy diety oraz popularne środki zalecane przez lekarzy.

Również ważnym czynnikiem w walce z kandydozą jest dieta, należąca do ścisłych. Trzeba zacząć od wyeliminowania potraw opierających się na drożdżach, aby nie dawać chorobie dobrych warunków do rozwoju. Wiąże się to z odmówieniem sobie nie tylko pieczywa, ale także części alkoholu, a przede wszystkim piwa. Do tej grupy należą także chipsy oraz wszelkiego rodzaju gotowe kremy i zupy z makaronem. Szkodliwy jest też ocet i to, co w occie zostało zamarynowane. Unikać należy jedzenia mającego w składzie cukier i skrobię oraz ziarna z glutenem (pszenica, owies, jęczmień, żyto). Zakazane są też słodycze i miód. Zaleca się rezygnację z mleka i wszystkich pokarmów z niego robionych, szczególnie śmietany i sera (zarówno białego i żółtego), szczególnie tego dostępnego w sklepie, ponieważ jest pasteryzowany i wysokoprzetworzony. Spożywać można natomiast warzywa, jedynie z wykluczeniem ziemniaków zawierających skrobię. Dozwolone są wszelkie rodzaje mieś bogate w białko.

Jednak z reguły ważniejsze i łatwiejsze od leczenia, także tego poprzez ostrą dietę, jest zapobieganie. W tej kwestii najważniejsza jest dbałość o higienę skóry i utrzymywanie jest w stanie czystym i suchym, zwłaszcza gdy dojdzie do zranień i otarć otwierających bezpośrednią drogę do krwi.

Podobne choroby