Dur brzuszny nazywany był wcześniej tyfusem lub tyfusem brzusznym. Jest to choroba bakteryjna o charakterze ogólnoustrojowym. Jej źródłem są bakterie Gram-ujemne (G-). Mogą być nimi też inne – z grupy salmonelli. Jeśli chodzi o podstawowe przyczyny zakażenia durem brzusznym, to przede wszystkim są one związane z brakiem higieny. Głównym zagrożeniem jest woda, a także owoce. Terenami o najwyższych wskaźnikach występowania choroby są kraje egzotyczne.

Istnieje kilka zasad, przy zastosowaniu których można znacznie zmniejszyć ryzyko pojawiania się duru brzusznego. Na pewno należy unikać kontaktu z wodą naturalną, a więc taką prosto z rzeki czy studni. Pić można wyłącznie ciecz butelkowaną, co do której mamy pewność, że jest oryginalnie zamknięta. Zaleca się spożywać wodę gazowaną. Jeżeli jednak już nie mamy żadnego dostępu do takiej wody, to korzystając z naturalnej, musimy pamiętać, żeby wcześniej została przegotowana. Podobnie sprawa się ma z innymi produktami wytwarzanymi bezpośrednio z wody, np. kostki lodu czy lody wodne. Gdy nie mamy pewności co do pochodzenia wody, z której zostały zrobione, bezpiecznej będzie zrezygnować z ich przyjmowania. W przypadku owoców fundamentalną zasadą jest ta mówiąca o tym, że nie wolno zjadać żadnych owoców i warzyw ze skórką. Wszystko musi zostać dokładnie obrane. Poza tym, nie dokonuje się zakupów na ulicznych stoiskach. Dotyczy to również wspomnianej wcześniej wody.

Ale sam rozsądek nie jest wystarczający skuteczny. Aby uchronić się od duru brzusznego stosuje się szczepienia. Daje to ochronę na okres od jednego do prawdopodobnie trzech lat. Szacuje się, że właściwie zabezpiecza ona około 60% zaszczepionych osób. Są trzy typy takich szczepionek. Pierwsza z nich, monowalentna, ma w swoim składzie pałeczki salmonelli typhi zabite ciepłem. Jest ona też konserwowana fenolem. Druga zawiera antygen polisacharydowy otoczki bakteryjnej. Trzecia to żywa szczepionka doustna atentowana. Według powszechnych opinii jej skuteczność jej najniższa.

Objawy duru brzusznego to wysoka temperatura ciała, ogromne wyczerpanie organizmu i bóle brzucha. Występuje też różyczka durowa czy wysypka plamisto-grudkowa. Pojawia się ona najczęściej na skórze klatki piersiowej lub ewentualnie nadbrzusza. Z dodatkowych objawów wymienić można powiększenie wątroby, węzłów chłonnych oraz wątroby, a także zapalenie spojówki. Wśród powikłań po durze brzusznym największe zagrożenie stanowi zapalenie mięśnia sercowego i zapalenie opon mózgowych.

Rozwój duru brzusznego dzielimy na cztery okresy: obrzmienia rdzeniastego (pierwszym sygnałem jest stwierdzenie wysokiej gorączki), tworzenia strupów, tworzenia owrzodzeń i oczyszczania owrzodzeń. Całość trwa mniej więcej cztery tygodnie i po takim czasie objawy zaczynają systematycznie, ale w stosunkowo wolnym tempie zanikać. Trzeba jednak pamiętać, że średnio w co dziesiątym zachorowaniu, już po pozornym wyleczeniu, może dojść do nawrotu duru brzusznego.

Podobne choroby