Zapalenie zatok przynosowych to stan zapalny, który możemy podzielić na trzy rodzaje. Pierwszym z nich jest ostre zapalenie zatok. Jest to efekt infekcji spowodowanej wirusami oraz bakteriami. Stan taki może trwać do trzech tygodni, a po wyleczeniu sytuacja wraca do całkowitej normy. Drugi przypadek to nawracające zapalenie zatok, które charakteryzuje się kilkakrotnym powtórzeniem stanu zapalnego (przynajmniej cztery razy w roku). Co prawda jest to uciążliwe, jednak pocieszająca informacja mówi o tym, że po ustąpieniu błona śluzowa również funkcjonuje w sposób prawidłowy. Trzecia opcja, zdecydowanie najgorsza, to przewlekłe zapalenia zatok. Mamy z nimi do czynienia wtedy, gdy objawy występują więcej niż cztery razy w ciągu roku, a w błonie śluzowej dochodzi do poważnych zmian.

Prawidłowe rozpoznanie zapalenia zatok polega na zaobserwowaniu przynajmniej po dwóch objawów z grupy „małych” i dużych”. Małe objawy to np. ból albo ucisk występujący w okolicach twarzy, problem z drożnością nosa, wysoka temperatura ciała i zaburzenia zmysłu węchu. Natomiast do objawów dużych zalicza się m.in. bóle głowy, kaszel, zmęczenie i negatywny zapach wydzielający się z ust. Autorem tej metody diagnozowania jest Amerykańska Akademia Otolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi. Źródłem zapalenia zatok przynosowych są nie tylko zakażenia wirusowe czy bakteryjne, ale również wadliwa budowa nosa i zatok. Może być ona wrodzona, ale także nabyta – powstała w wyniku urazów i innych uszkodzeń.

Farmakologiczne leczenie zatok polega na skorzystaniu z leków, których zadaniem jest przede wszystkim obkurczanie naczynia błony śluzowej, rozdzielanie wydzieliny, zwalczanie gorączki i działanie przeciwbólowe. Jeżeli jednak ta terapia nie przyniesie efektu lub gdy wystąpiło przewlekłe zapalenie zatok, konieczne bywa leczenie operacyjne. Chodzi tutaj o przywrócenie naturalnej budowy anatomicznej nosa i zatok oraz wszystkich ich elementów. Stan zapalny powoduje bowiem zmiany miejscowe w postaci polipów, torbieli czy ziarniny zapalanej. Wykonuje się wtedy funkcjonalną endoskopową operację nosa i zatok, a także cewnikowanie endoskopowe zatok, tzw. balonoplastykę.

Powikłana występujące po zapaleniu zatok dzielimy na dwie duże grupy; oczodołowych i wewnątrzczaszkowych. W tej pierwszej, na którą z uwagi na cienkie ściany zatok narażone są szczególnie dzieci, chorobami mogącymi zaatakować są m.in. ropowica oczodołu, ropień podkostnowy oraz rzadziej pozagałkowe zapaleniu nerwu wzrokowego. Powikłania wewnątrzczaszkowe to przede wszystkim zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ropień mózgu i zakrzepowe zapalenie zatoki jamistej.

Zapalenia zatok, jak i w zasadzie żadnego kłopotu ze zdrowiem, nie można lekceważyć, ponieważ chociaż początkowo choroba mimo pewnej uciążliwości nie jest trudna do wyleczenia, to po pewnym czasie, gdy przechodzi w stan przewlekły może wywołać naprawdę poważne komplikacje i zakończyć się groźnymi problemami.

Podobne choroby